miércoles, 29 de octubre de 2008
Al final de cuentas... Yo ame
por tu forma de herir mis sentimientos.
Bravo, te vuelvo a repetir,
por tus falsos e infames juramentos.
Todo aquello que te di
en nuestra intimidad, tan bello,
quien me iba a decir
que lo habrias de volcar en sufrimiento?
Te odio tanto, que yo mismo me espanto de mi forma de odiar.
Deseo que después de que mueras,
no haya para ti un lugar.
El infierno es un cielo
comparado con tu alma,
y que Dios me perdone,
por desear que ni muerta tengas calma.
Te odio tanto, que yo mismo me
espanto de mi forma de odiar.
Deseo que después de que mueras,
nu haya para ti un lugar.
El infierno es un cielo
comparado con tu alma,
y que Dios me perdone,
por desear que ni muerta tengas calma.
Bravo, permiteme aplaudir
por tu forma de herir mis sentimientos
Entre parentesis hablando de amor - Poética
(No quiero ser hombre ni artificio, no quiero que el peso de todo lo hecho me duela por el resto del tiempo )
Y vas encontrando espacios para respirar. La busqueda vertical se hace confusa, cuando tu fecha interna se mantiene inmovil ante los vientos de los nuevos suspiros ajenos.
(Todo fue un fracazo. Todo fue un fracazo, hasta hacer el amor lo fue, es que yo no hice amor, nunca hice amor ... robe, robe sentimientos)
Principios. Recupero la calma en suaves dosis. Llevo conmigo anís, y lineas en blanco. Se que el sol regenerara mi piel, como cada tiempo. Es dia de ir a buscar los sueños que plante, los pensamientos que amarre, las sensaciones que deje entre las hojas. Confio. Confio en lo que somos.
Esta noche contemplo con agrado cierta mitad de mi alma ...
( siempre yo, siempre yo, siempre yo ... y que importa que sea yo, si yo soy el poeta enfermo que escribe lo que no fue. Que importa que sea yo, si es a mi a quien se le murio la Amada)
martes, 28 de octubre de 2008
Theatre of Tragedy - Venus
De tua pulchritudine, que me ledunt misere.
Venus! - I trow'd thou wast my friend -
(I trow'd thou wast my friend)
Professed to Heaven thou wouldst send;
(Heaven thou wouldst send)
As a disciple of a villain
(As a disciple of a villain)
Didst thou act the tragedienne.
(Didst thou act the tragedienne)
Iam amore virginali totus ardeo.
Iam amore virginali totus ardeo.
Amor volat undique, captus est libidine.
Venus! - I trow'd thou wast my friend -
(I trow'd thou wast my friend)
Professed to Heaven thou wouldst send;
(Heaven thou wouldst send)
As a disciple of a villain
(As a disciple of a villain)
Didst thou act the tragedienne.
(Didst thou act the tragedienne)
Iam amore virginali totus ardeo.
Iam amore virginali totus ardeo.
Circa mea pectora multa sunt suspiria
De tua pulchritudine, que me ledunt misere.
Tui lucent oculi sicut solis radij,
Sicut splendor fulguris, qui lucem donat tenebris.
En mi pecho estan capturados muchos suspiros
Por tu hermosura que me hiere cruelmente
Venus! - Pensaba yo que vos erais mi amiga
( Pensaba yo que vos erais mi amiga)
Que al Cielo profesada, vos habíais sido enviada;
(Cielo profesada, vos habíais sido enviada)
Como discípulo de un villano
(Como discípulo de un villano)
Habéis actuado en la tragedia
(Habéis actuado en la tragedia)
Por el amor de una doncella, me consumo totalmente
Por el amor de una doncella, me consumo totalmente
El amor vuela por todos lados y es capturado por el deseo
Venus! - Pensaba yo que vos erais mi amiga
( Pensaba yo que vos erais mi amiga)
Que al Cielo profesada, vos habíais sido enviada;
(Cielo profesada, vos habíais sido enviada)
Como discípulo de un villano
(Como discípulo de un villano)
Habéis actuado en la tragedia
(Habéis actuado en la tragedia)
Por el amor de una doncella, me consumo totalmente
Por el amor de una doncella, me consumo totalmente
En mi pecho estan capturados muchos suspiros
Por tu hermosura que me hiere cruelmente.
Tus ojos son brillantes como los rayos del sol,
Como el resplandor del relámpago que da luz en la oscuridad.
lunes, 27 de octubre de 2008
Desde aqui siento la tierra humeda. Y desde un banco de la plaza, un dia de semana, a medio dia:
No te conoce el toro ni la higuera,
ni caballos ni hormigas de tu casa.
No te conoce el niño ni la tarde
porque te has muerto para siempre.
No te conoce el lomo de la piedra,
ni el raso negro donde te destrozas.
No te conoce tu recuerdo mudo
porque te has muerto para siempre.
El otoño vendrá con caracolas,
uva de niebla y monjes agrupados,
pero nadie querrá mirar tus ojos
porque te has muerto para siempre.
Porque te has muerto para siempre,
como todos los muertos de la Tierra,
como todos los muertos que se olvidan
en un montón de perros apagados.
No te conoce nadie. No. Pero yo te canto.
Yo canto para luego tu perfil y tu gracia.
La madurez insigne de tu conocimiento.
Tu apetencia de muerte y el gusto de tu boca.
La tristeza que tuvo tu valiente alegría.
Tardará mucho tiempo en nacer, si es que nace,
un andaluz tan claro, tan rico de aventura.
Yo canto su elegancia con palabras que gimen
y recuerdo una brisa triste por los olivos.
F. García Lorca
A natural disaster
Its been a long cold winter without you
i've been crying on the inside over you
just slipped through my fingers as life turned away
its been a long cold winter since that day
its hard to find
hard to find
hard to find the strength now but i try
and I don't want to
don't want to
don't want to speak now
of what's gone by
Cos no matter what i say
no matter what i do
i cant change what happened
No matter what i say
no matter what i do
i cant change what happened
You just slipped through my fingers
and i feel so ashamed
You just slipped through my fingers
and i have paid
Cos no matter what i say
no matter what i do
i cant change what happened
No matter what i say
no matter what i do
i cant change what happened
no no I can't change
just slipped through my fingers
and i feel so ashamed
You just slipped through my fingers
and i have paid
Un Desastre Natural
Ha sido un largo y frío invierno sin ti
He estado llorando en mi interior por ti
Solo te deslizaste entre mis dedos mientras la vida se alejaba
Ha sido un largo y frío invierno desde ese día
Es difícil encontrar
difícil encontrar
difícil encontrar la fuerza ahora pero lo intento
Y no quiero
No quiero
No quiero hablar ahora
De aquello que se ha ido
Pues no importa lo que diga
No importa lo que haga
No puedo cambiar lo que paso
No importa lo que diga
No importa lo que haga
No puedo cambiar lo que paso
Tu solo te deslizaste entre mis dedos
Y me siento tan avergonzada
Tu solo te deslizaste entre mis dedos
Y he pagado
Pues no importa lo que diga
No importa lo que haga
No puedo cambiar lo que paso
No importa lo que diga
No importa lo que haga
No puedo cambiar lo que paso
No, no puedo cambiarlo
Tu solo te deslizaste entre mis dedos
Y me siento tan avergonzada
Tu solo te deslizaste entre mis dedos
Y he pagado
miércoles, 22 de octubre de 2008
Michelle - The beatles
Aceleran el ritmo y las reacciones van desde las carcajadas al mas desaforado grito, en ellos la evidente anestecia. Nunca creimos que llegaría, ¿verdad? sala 303, generación de exito o 205 doscientos cinco subterranea qú. Esa cueva media verdosa, que hicimos nuestro hogar, pintando con cariño, fumando y burlándonos descaradamente de nuestras fachas, adornadas graciosamente por casuales gotitas de pintura. Es ahora o nunca ... es ahora o nunca.
"Que mas da si es hoy, listos o no aqui partimos, zarpa este barco con destino infinito y llegada imprevista. Alzamos el vuelo en vista al lado oscuro del sol, al rincón silencioso del ruido. Oscuro pasaje de la mas clara solución, solitaria senda de la compañía amistosa. Devoradores en prosa escondida no liberada apenas desenterrada; la vida misma está aquí, tan cerca que la podrías no ver... "
[y esta vez, tu estarás conmigo ^^]
“(Imagínate que tienes una herida en alguna parte de tu cuerpo, en alguna parte que no puedes ubicar exactamente, y que no puedes, tampoco, ver ni tocar, y supón que esa herida te duele y amenaza abrirse o se abre cuando te olvidas de ella y haces lo que no debes, inclinarte, correr, luchar o reír; apenas lo intentas, la herida surge, su recuerdo primero, su dolor en seguida: aquí estoy, anda despacio. No te quedan más que dos caminos: o renunciar a vivir así, haciendo a propósito lo que no debes, o vivir así, evitando hacer lo que no debes. Si eliges el primer camino, si saltas, gritas, ríes, corres o luchas todo terminará de pronto: la herida, al hacerse más grande de lo que puedes soportar, te convertirá en algo que sólo necesitará ser sepultado y que aún podría pasarse sin ese requisito. Si esto ocurre, querrá decir que tenías un enorme deseo de vivir y que exasperado por la imposibilidad de hacerlo como querías, preferiste terminar, y esto no significará, de ningún modo, heroísmo; significará que tenías una herida, que ella pudo más que tú y que le cediste el sitio. Si eliges el segundo camino, continuarás existiendo, nadie sabe por cuánto tiempo: renunciarás a los movimientos marciales y a las alegrias exageradas y vivirás, como un sirviente, alrededor de tu herida, cuidando que no sangre, que no se abra, que no se descomponga, y esto, amigo mío, significará que tienes un enorme deseo de vivir y que, impedido de hacerlo como deseas, aceptas hacerlo como puedas, sin que ello deba llamarse, óyelo bien , cobardía así como si elegiste el primer camino nada podrá hacer suponer que fuiste un héroe: resistir es tan cobarde o tan heroico como renunciar).”
Extracto "Hijo de ladrón" - Manuel Rojas
lunes, 20 de octubre de 2008
Dejemos que la cercania nueva nos clave en la debilidad del otro. Hoy quiero vivir en la pared interna de tu piel. Voy a adentrarme en tus rechazos, dejandome provocar. Toma todo lo que te pertenece, que la entrega fue y sera ... el primer peldaño que has de pisar.
Ahora dime ... Quien llora y quien quiere llorar?
domingo, 19 de octubre de 2008
domingo, 5 de octubre de 2008
Eres tú
No sabras de ese tiempo de luces bajas ...
Pero lo sentias no?
Adivina mis sueños ...
Necesidad de corazones transparentes, para el viento y estrellas de las nueve. Paseame en burbujas despues de agradecimientos de sol. Hoy despiertame. Hoy despiertame.
Te elijo y te vuelvo a elegir ... sin ti nunca podria decidir que soñar.
Las letras se van integrando una a una a este nuevo recuerdo fabricado, a fuerza de esperar por tu piel.
Se ha dicho :
-"Descubre hasta el último planeta, y bébelo"
miércoles, 1 de octubre de 2008
Black - Pearl Jam
Quedaron destendidas en frente mío como su cuerpo una vez las dejó
Los cinco horizontes rodeando su alma
Como la tierra al sol
Ahora el aire que saboreé y respiré ha cambiado
Oh, y lo que le enseñé fue todo
Oh, sé que me dio todo lo que llevaba
Y ahora mis ásperas manos se sacuden entre las nubes
¿De qué fue todo?
Oh, las fotos todas se han ennegrecido, tatuaron todas las cosas...
Salgo a dar un paseo
Estoy rodeado de chicos jugando
Puedo sentir su alegría, entonces ¿porque me marchito?
Oh, y los pensamientos pervertidos que giran en mi cabeza
Estoy girando, oh, estoy girando
Cuan rápido puede el sol esconderse
Y ahora mis ásperas manos se sumergen en vidrios rotos
¿De qué fue todo?
Oh, las fotos todas se han ennegrecido, tatuaron todas las cosas...
Todo el amor se volvió malo, ennegreció mi mundo
Tatúo todo lo que veo, todo lo que soy, todo lo que seré...
Se que algún día tendrás una hermosa vida,
Se que serás una estrella en el cielo
de algún otro, pero porqué
Pero porqué no puedes ser, ¿no puedes ser mía?

